Co nieco o tym, jak stać się w czymś dobrym i jednocześnie dlaczego jest mało naprawdę wybitnych ludzi w konkretnych dziedzinach.

Brak determinacji = brak sukcesu.

Pewnie doskonale pamiętasz jak będąc dzieckiem uczyłeś / uczyłaś się jeździć rowerem. Niektórym zabierało to więcej czasu niż innym, wiadomo dzieci rosną rozwijają się w różnym tempie. Niektóre szybciej złapią równowagę inne będą musiały przewrócić się kilka razy więcej, zanim ich błędnik złapie balans.

Pamiętam ilekroć miałem poobijane kolana, przewracałem się co chwilę, słysząc z tyłu krzyk Taty „Na drogę się patrz nie na koło przednie!”. Baaah.. i znowu leżałem na asfalcie becząc z powodu kolejnego obtarcia. Jednak tata za każdym razem podchodził pomagał wstać i kazał próbować ponownie.

Dzisiaj wiem jak ogromną frajdę sprawia mi jazda na rowerze. Jest jednym z moich sportowych hobby, bez których ciężko mi sobie wyobrazić życie. Daje mi wytchnienie, pozwala zwiedzać, cieszyć się wiatrem we włosach i zrelaksować się oraz oderwać od wszystkiego innego. A trudy nabywania tej umiejętności? Już prawie o nich zapomniałem.

Podobnie mogło być z pisaniem, czytaniem lub nabywaniem innych elementarnych umiejętności. Jednak gdy byliśmy dziećmi, naszą determinacją kierowali niejako rodzice, którzy nawet tych bardziej niesfornych urwisów przypilnowali, aby umieli zrobić to co każdy dorosły człowiek powinien umieć.

Dzisiaj w wieku kilkunastu lub kilkudziesięciu lat każdy stanowi sam o sobie i bierze (a przynajmniej powinien brać) odpowiedzialność za swoje życie. Owszem posiadamy przyjaciół znajomych i rodzinę, którzy wspierają nas w dążeniach. Jednak to my sami mamy władzę, aby umieć się podnosić i iść dalej. Pomimo porażek i trudności, gdy chcemy w jakiejś dziedzinie osiągnąć sukces, powinniśmy otrzepywać się po niepowodzeniach i dążyć nieprzerwanie dalej jeżeli jesteśmy pewni, że to co robimy da nam szczęście, spełnienie marzeń etc.

Determinacja jest czymś takim co nie pozwala odpuścić, co mimo wszelkich możliwych trudności pcha nas do przodu cały czas. Mimo iż czasami wydawać się może, że drepczemy w kółko lub mimo kolejnych kroków stoimy w miejscu. To właśnie determinacja pozwoliła..

• .. zespołowi The Beatles odnieść sukces pomimo opinii pierwszych wytwórni, którym nie podobało się ich granie i uważały, że muzyka gitarowa wychodzi z mody,
• .. nie poddać się Michaelowi Jordanowi, który w młodości został wyrzucony z szkolnej drużyny koszykówki,
• .. wynaleźć Thomasowi Edisonowi żarówkę, pomimo powtarzania mu przez jednego z nauczycieli, że jest zbyt głupi aby czegokolwiek się nauczyć,
• .. stworzyć Waltowi Disneyowi wspaniały świat bajek, pomimo wyrzucenia z pracy w gazecie, za rzekomo ograniczoną wyobraźnie i brak oryginalnych pomysłów,
• .. Abrahamowi Lincolnowi być wspaniałym prezydentem USA, pomimo serii wcześniejszych porażek i przeciwności losu takich jak: śmierć narzeczonej, dwukrotne bankructwo firmy, załamanie nerwowe i przegrana podczas 8 elekcji,

Bo determinacja jest właśnie tym, co pozwala nam podnieść się za każdym razem gdy coś pójdzie źle, otrzepać się i pójść dalej, a odniesione porażki przekuć na doświadczenie!

Ile trzeba ćwiczyć, aby być w czymś dobrym?

Wiadomo z popularnego przysłowia „trening czyni mistrza”, że im dłużej coś ćwiczymy, tym lepiej nam to wychodzi. Jednak jak długo trzeba w „czymś siedzieć”, aby zacząć odnosić sukcesy i być w danej dziedzinie profesjonalistą, ekspertem? Tak aby z łatwością poruszać się w tematyce którą się obierze, bez względu na to czy jest to programowanie, gra na jakimś instrumencie, czy wyczyny sportowe.

Na szczęście kilkanaście lat temu tym zagadnieniem zainteresowali się ludzie, którzy do problemu podeszli naukowo. Dzisiaj mogę zatem zaprezentować Wam rozważania, gdzie powołam się na eksperyment, który w latach 90 przeprowadził psycholog K. Anders Ericsson wraz z pomocą Berlińskiej Akademii Muzycznej.

Na czym polegał eksperyment? Zrobiono selekcję wśród skrzypków, których podzielono na 3 kategorie. W pierwszej grupie były osoby przeciętne, które raczej nie osiągną dużych sukcesów, w drugiej znaleźli się dobrzy skrzypkowie, natomiast w trzeciej wirtuozi zakrawający na muzyków wielkiego formatu.

Po podziale zapytano każdą z podgrup, ile czasu poświęcali i obecnie poświęcają na treningi? Wyniki nie były zaskakujące. Przeciętni muzycy w sumie trenowali jakieś 4tyś. godzin. Osoby z grupy drugiej ćwiczyli około 8tyś. godzin. Natomiast najlepsi skrzypkowie na praktykę poświęcili 10tyś. godzin. Liczba 10 tyś. godzin powtarza się również w innych źródłach i biografiach wielkich ludzi takich jak: Bill Gates czy The Beatles.

A ile to jest 10 tyś. godzin? To 3,5 godziny codziennych treningów przez 8 lat, lub 5,5 godziny ćwiczeń dziennie przez 5 lat, albo 8 godzin codziennej wytężonej pracy w konkretnej dziedzinie przez 3,5 roku. Jak widać są różne proporcje no i naturalnie są to jedynie badania, a jak wiadomo każdy z nas jest inny i inaczej przyswaja odpowiednie umiejętności.Jeżeli będziemy zdeterminowani i konsekwentni to już po części poświęconego na trening danej umiejętności czasu będziemy mogli odczuć rezultaty!

Najtrudniejszy pierwszy krok…

Powyżej pisałem o poziomie treningu, dzięki któremu wielcy tego Świata są obecnie tym kim są. W tym miejscu chciałbym poświęcić nieco uwagi trudnościom przy początkowych krokach w dążeniu do coraz lepszych umiejętności w danej czynności. The Beatles nie od razu nagrali wszystkie swoje hity, Bill Gates rozpoczynał od firmy archiwizującej dane i nie napisał od razu swojego pierwszego Windowsa, a Thomas Edison wykonał ponad 10 tyś. nieudanych prób zanim wynalazł działającą żarówkę!

Nikt nie będzie w stanie przy jednym kilkugodzinnym posiedzeniu, nauczyć się obcego języka, choćby nie wiem jak był zdolny i jak bardzo zmotywowany. Ale po tych kilku godzinach, będzie już umiał jakieś podstawy, które pozwolą mu ruszyć z nauką dalej. Mam na myśli to, że zawsze jak zaczynamy coś nowego to jest trudno i ciężko.

Gdy posiadamy jakąś umiejętność, która pozwala nam na wykonanie danej czynności bez problemów, to robimy to z przyjemnością. Dlatego początki jakichkolwiek przedsięwzięć, szczególnie nowych, są trudne, zawsze. I możemy mówić, że jak jesteśmy zmotywowani to będzie łatwiej. No jasne, że będzie niech motywacja będzie siłą napędową, a małe sukcesy paliwem tą motywacje napędzającym.

Ale zaczynając działania na nieznanym dla nas polu prędzej czy później napotkamy większą trudność. Nie wiem, może to być chwyt gitarowy, albo piosenka którą ciężko zagrać, lub składnia gramatyczna ciężka do opanowania, struktura kodu programu trudna do zrozumienia. Często w takich sytuacjach ludzie się poddają i dają sobie spokój, albo ograniczają praktykę z początkowo dużej ilości godzin poświęcanej danemu przedsięwzięciu, na jakąś niezbędną cząstkę, która pozwala im jedynie pielęgnować wiedzę którą zdobyli do tej pory.

No a jak wiadomo kto stoi w miejscu ten się cofa. Dlaczego w takich momentach należy działać nadal z pełną parą, tak jak sobie zaplanowaliśmy? Bo siedząc dalej w temacie i ćwicząc to w czym chcemy być dobrzy, w końcu pęknie bariera trudności i umiejętności oraz wiedza zacznie rosnąć wykładniczo!